Nuestra primera semana (25/10 - 01/11)

Martes 25 de Octubre 2011 (7 am)

Traantje Zaventem. (Schoon)zoonlief en -dochterlief zullen zorg dragen voor elkaar, beloofd!

Miércoles 26 de Octubre (1 am, local time)

Zachte landing in El Alto (La Paz, Bolivia). De 24 uren durende trip hebben De Mowsies lichtjes uitgewrongen. De aparte bedjes in Hostal Provenzal zijn dan ook geen straf…

La Paz

Kleine Mowsi wordt zoals te verwachten nogal geveld door de hoogte (Déja-vu; Himalaya, 2009). Dan maar alles op ’n slakkengangetje. Ramboo heeft echter (ook zoals te verwachten) bitter weinig last en huppelt rond als een dolgelukkig kind in zijn nieuwe vaderland. Voordeel voor mij want zo heeft hij energie voor twee en leidt ons naar een GSM-winkeltje in El Alto. We maken gebruik van het openbaar vervoer. En dat gaat zo… Minibusjes met daarin een chauffeur en een ‘conducteur’ scheren continu voorbij. De ‘conducteur’ roept naar waar ze heen gaan en als je denkt ook die kant op te moeten doe je teken mee te willen. Je betaalt één Boliviano wat neerkomt op de volle tien eurocent. En eens bestemming bereikt, roep je ‘me quedo aqui’ of ‘en la esquina por favor’ (respectievelijk ‘ik blijf hier’ of ‘op de hoek alsjeblief’). Uiterst eenvoudig allemaal. Tot je in El Alto (4000 meter) staat, een busje neemt met op de voorruit ’16 de julio’ – de naam van de straat in La Paz (3600 meter) waar je heen wil – en een half uur later merkt nog geen meter gedaald te zijn, de arme wijken voorbij glijden, je als enige achterblijft en de chauffeur plots halt houdt met de boodschap ‘última parada’ (eindhalte). Bueno, ’s avonds zitten we alweer te genieten van Boliviaanse falafel, hummus en empanadas de espinaca.

Oruro

La Paz moet absoluut verder verkend worden. Maar aangezien Thomas (de vorige zuidmedewerker ) ons in Oruro reeds staat op te wachten, verlaten we taxi-gewijs (de grote hoogte in gedachten) Hostal Provenzal. Deze voert ons naar de Terminal, waar we de bus nemen naar Oruro (slechts op 3h30 van La Paz). We nemen stoeltjes 3 en 4 linksvoor en worden vergezeld door twee echte Boliviaanse dametjes (Cholas) rechts van ons op stoeltjes 1 en 2. Het ene vrouwtje is op zijn minst zwaarlijvig te noemen en algauw laat ze ons zien hoe ze daar aan werkt… Gretig likt ze het ene vettige goedje na het andere van haar gezwollen vingertjes. Aparte geurtjes verspreiden zich. De Mowsies houden hun hartje vast voor wat Oruro voor hen in petto heeft.

Oruro verovert onze harten. Onze Rough Guide had ons op het ergste voorbereid; “Situated 3709m above sea level, swept by the bitter Altiplano winds and often coated in dust from its few still-functioning mines, Oruro is a cold and rather somber place, with the melancholic air of a city forever looking back on a golden age that is unlikely to return”. Maar we kwamen toe, voelden dat de hoogte ons niet meer parten speelde en dat ‘t er heerlijk warm was. Dat er her en der échte grote groene bomen groeiden, stemde ons nog gelukkiger!

Ondertussen maakten we reeds kennis met enkele enthousiaste stofwolken. En met honden op de hoek van elke straat en hun bijhorende uitwerpselen, dewelke zouden opdrogen tot stof en ons zo rond de oren zouden vliegen… Maar dat valt al bij al nog zeer goed mee en doet ons (voorlopig) niet naar weekendjes La Paz of Cochabamba smachten.

Ook de Bolivianos y Bolivianas weten De Mowsies te bekoren. Integere mensen. Helemaal niet opdringerig. Ondanks dat ze hier geen toeristen gewend zijn, worden we uiterst zelden als buitenaards aangekeken. Slechts één keer werden we door een oud vrouwtje de rug toegekeerd. Maar achteraf bekeken misschien toch niet zo vreemd… ’t Was al aardig donker en Mathias vroeg haar naar hierbas (kruiden), ze schudde van nee, waarop hij haar naar een pintje vroeg. Dat was er precies te veel aan want ze liep hoofdschuddend en verwensingen prevelend weg van haar winkelraampje. Thuisgekomen – in Casa Flores – wist Thomas ons te zeggen dat hierbas in het boliviaans ook wel marihuana betekent en dat we de volgende keer toch maar beter naar especias vragen…

Oruro and around

We zijn hier nog geen week en we worden al meegenomen op excursie! Hermano Gilberto – de oprichter en bezieler van CEPA (ngo waarbij we zullen werken) – komt ons zondagmorgen samen met zijn Belgische delegatie (drie dames) thuis ophalen. Jhonny – de chauffeur van CEPA – zit aan het stuur van de pick-up. De Mowsies belanden in de laadbak. Adventurous… We rijden naar de hacienda van CEPA, net buiten de stad. Een stuk grond van 50 ha, vlakbij de Kori Chaca goudmijn. CEPA kocht dit terrein op om de mijnbouwpraktijken van dichterbij te kunnen volgen. Ze organiseren er echter ook cursussen en doen er aan biologische landbouw op kleine schaal. Zo tonen ze dat er in deze streek wel degelijk – in tegenstelling tot wat de mijnbouwbedrijven vaak beweren – gewassen verbouwd kunnen worden.

De pick-up voert ons van de hacienda naar de Kori Chaca mijn. We stoppen om foto’s te nemen waardoor de Policía Mineira komt opdagen. Het gebruikelijke spelletje begint. Ze proberen ons te intimideren maar Gilberto houdt voet bij stuk, we bevinden ons op een openbare weg dus leidt hij ons rustig verder rond en laat Jhonny af en toe stoppen om uitleg te geven over de mijn. Gilberto toont ons de bassins met zoet water, afgeleid van de Río Desaguadero. Om het goud te ontginnen, worden de opgegraven ertsen dag en nacht met dit water (aangerijkt met cyanide) bevloeid. Uit de put die door het graven ontstaat (ondertussen 80 m diep) wordt continu zout grondwater weggepompt naar evaporatielagunes om het daar te laten verdampen. Op die manier veroorzaakt de mijn een verregaande verdroging en verziliting van de streek. Cynisch genoeg, plaatste het mijnbouwbedrijf een tiental plakkaten langs de weg met daarop beloftes i.v.m. het in stand houden van de biodiversiteit. Eén plakkaat spant echt wel de kroon: “Cuida el agua, algun día te hará falta” (Wees zuinig met het water, op een dag zal er geen meer zijn). Dit bord is blijkbaar nieuw en terwijl Gilberto foto’s neemt, zit de Policía ons opnieuw met de jeep op de hielen waarbij ze ’t niet kunnen laten ons met hun GSM te filmen…

Rubriek ‘Ongeruste oudertjes’.

HOOGTEZIEKTE. Slapen tot ge der bij neervalt en een Dafalgan telkens de hoofdpijn opkomt (ook al probeer je gewoonlijk zo weinig mogelijk pijnstillers te nemen).

TRANSPORT. De minibusjes gaan gewoonlijk zo traag (ze hebben hier échte verkeersdrempels) dat ze hoogtens wat blikschade kunnen oplopen (nog NIET meegemaakt). De bus La Paz – Oruro gaat NIET langs steile afgronden: leve de Altiplano.

KLIMAAT. We halen hier nu al 25°C en de zomer moet nog beginnen… Ze beloven voor de wintermaanden ook voldoende zon, zodat ge u elke dag zeker enkele uurtjes kunt verwarmen.

ETEN. Als ge niet té zot doet dan raakt ge geconstipeerd (Evelyne), maar als ge daarentegen elke Boliviaanse lekkernij naar binnen werkt dan kan ’t al eens slieren (Mathias).